Tienduizend terrajoule: het IJsselmeer als mega-energiefabriek

Naar buiten gaan helpt, je ziet nog eens wat, in dit geval een kruivend IJsselmeer. En daar komt Matthijs Sienot aangereden, het energieke Tweede Kamerlid van D66, in een door zonnepanelen opgeladen elektrische deelauto – ‘adel verplicht’. Het is halverwege de dijk, aan de werkhaven, en hij komt op mijn verzoek. Matthijs wil drijvende zonnepanelen in het IJsselmeer, duizenden hectaren, een technische klimaatoplossing. Ik wil hem het kruivende IJsselmeer laten zien, oneindig koud onder een felgrijze hemel.

Een leeg IJsselmeer.
Het plan-Sienot voorziet in ‘energietuinen’, ‘zonvolgende systemen’, ‘zonnezandbanken’ en ‘zonne-eilanden’ bedacht door ‘slimme ondernemers’. Het IJsselmeer is leeg (‘de Noordzee raakt al behoorlijk volgepland’) en goed voor tienduizend terajoule, dat is een eenvoudige rekensom. 450 hectare zonne-eiland hier bij Trintelhaven = elektriciteit voor 99 duizend huishoudens. ‘Wat mij drijft is die enorme uitdaging waar we voor staan om onze klimaatdoelen te halen’, zegt Matthijs meteen. ‘Als je nu niet zegt: we nemen het initiatief in handen, zie ik het somber in.’

Het IJsselmeer als mega-energiefabriek – knoop in mijn maag. Maar alle bezwaren die ik bedenk (de vogels, de golven, de vissen, het drinkwater, het Hollands licht, de ijsgang, de watertemperatuur, het onderhoud) zijn al getackeld door ingenieurs en slimme ondernemers. Technisch vernuft komt in Nederland vaak sneller dan je denkt. Blijft over het verdwijnen van de oneindigheid, van de wildernis IJsselmeer. Stel je voor, zeg ik tegen Matthijs: een veld zonnepanelen, hier op deze plek, van vijf bij vijf kilometer, hoe had je dat gedacht? ‘Over de plek ga ik niet’, zegt hij terug, ‘maar er zijn technische oplossingen om ze bijna onzichtbaar te maken.’ Windmolens, die zijn pas zichtbaar.

Lees het gehele artikel op de bron: Volkskrant

EOC
BBZ